Блогшоогүй бөррр төсөөрөх шахаж. Сонин хачин ихтэй зав зайгүй амьдралаар амьдарсаар л байна. Оны эхний сарын сүүлээр ээж болсон. Эм амьтанд заяасан эд эрхтнүүд маань жинхэнэ төгс утгаараа ажиллаад, эх амьтны, эх хүний зовлон жаргалыг мэдрэнхэн л сууж байна. Эмэгтэй хүн гэдэг чинь төрж амаржих гэдэг айхтар том давааг давдаг юм байна. Төрөх гэж өвдөөд хэвтэж байх үед юу эс бодогдохов. Ямар гэм хийж, ямар нүгэл үйлдсэндээ эмэгтэй хүн ингэж шийтгүүлдгийн бэ гэж хэнээс ч юм асуумаар, хэнд ч юм гомдолломоор санагдаж байсныг нуух юун. Гэвчиг үр зулзагаа хараад юугаар ч илэрхийлэмгүй аз жаргал, баяр хөөрийг мэдэрч өнөөх өвдөлт айдас хаашаа ч юм ор мөргүй алга болчдын байна лээ.
За тэгээд төрөлт гэдэг бол эхлэл юм байна. Тэр эхлэл цэгээс эхлээд л бүх зүйл өрнөж эхэлдийм шигээ. Үр зулзагаа хөхүүлнэ, өлгийдэнэ, цэвэрлэж угаана гээд л. Цаанаасаа байгаалиас заяасын болохоор тэгээд автоматаар шахуу болоод л, эв дүйгээ олоод явчдым уу даа. Гон бие гозон толгой явахад амьдрал дунд ороогүй зүгээр л амьдарч байгаа хүмүүсийг хажуунаас нь ажиглахан амьдрал хэмээх том далайд хөөсөн дээр хөвж яваам шиг л байж дээ. Одоо тэгвэл тэр хөөс хагарч өөрөө тэрхүү амьдрал хэмээх далайнхаа усанд сэлж эхэллээ.
Өмнө бол мөөмөндөө хөхний даруулга өмсүүлэхээс өөрийг мэддэггүй байлаа. Гэтэл тэр мөөм чинь аймаар үүрэгтэй эдийм байншд. Мөөмчигөндөө сүүтэй маамчиг болох гоёымаа :-).
