Ай далай тэнгис нуураа

Ойрд ус ихтэй бороо л зүүдлээд байх боллоо. Урьд шөнө цахилгаан цахиж байгааг бөррр удаашруулж бариад, ямар тод томруунаар тухтай гэгч нь харваа. Бараг л аянга буугаад байх шиг байсандаа.
Очих дуртай, тэнд очиж амьдрахыг хүсдэг газраа оччихсон байна гэж бас зүүдэллээ. Оччихсон байгаа мөртөө эндээс визээ авахаа мартаад явчихсан байгаамдаа, яарвал даарнаа гэж тэр байх даа. Тэр газар л миний байх ёстой газар юм шиг санагддаг юм, анх очиход л тийм мэдрэмж төрсөн. Очих бүрд өөрийн гэсэн сайхныг мэдрээд хоргодсоор л буцдаг даа. Ёроолгүй, хязгаар нь үл мэдэгдэх усны захад суугаад мэлтэлзэх тэр уснаас их бодол үелзүүлж суух жаргалтай мөч тэнд л байдаг юм.
Бодоод байх нь би усанд их дуртай шигээ. Хамгийн анх Байгаль далайг хараад цочсондоо өө бурхан минь ямар их ус вэ, ямар гээч аугаа байгалийн үзэсгэлэн бэ гэж өөрийн эрхгүй дуу алдаж нүдэндээ итгэмээргүй санагдаж билээ. Хар хөх будгийг нэлийтэл асгачихсан юм шиг, хөх тэнгэр тэр чигээрээ газарт буугаад ирчихсэн юм шиг санагдаж их сүрдэж бас бахдаж байсан даа. Газар дээр, энэ дэлхий биш тэс өөр газар оччихсон юм шиг их л сонин мэдрэмж төрж байсан тэр үед. Хугас өдрийг нуурын хөвөөгөөр тойрон явж барсан ч хангалтгүй, хичнээн олон янзаар зургийг нь авсан ч харамсалтай чанартай гарсан нь тун цөөхөн. Дахиж нэг очих юмсан. Нэг их бороотой, манантай өдөр усан онгоцоор дээгүүр нь явж Олханий арлыг тойрч гарах тэр үеийн сэтгэгдэл яг далайн дээрэмчидтэй киног санагдуулж билээ.